பெயர் – சிக்மலிங்கம் றெஜினோல்ட்

–   

நாமே நமக்கான பெயரை (அது இன்னொரு பெயராக இருக்கலாம். அல்லது புனை பெயராகக் கூட இருக்கலாம்) வைத்துக் கொள்வதற்கு எல்லோருக்கும் வாய்ப்பதில்லை. சிலருக்குத்தான் அது வாய்க்கிறது. இந்த வாய்ப்புக் கிடைப்பது, ஒன்று கலைஞர்கள் எழுத்தாளர்களுக்கு. மற்றது போராளிகளுக்கு.

எழுத்தாளர்களும் கலைஞர்களும் தங்களுக்கு விருப்பமான இன்னொரு பெயரைச் சூட்டிக் கொள்வார்கள். சிலர் பல பெயர்களைச் சூடிக்கொள்வதுமுண்டு. அது புனைபெயராகி விடுகிறது. அல்லது அவர்களுக்கு அந்த இன்னொரு பெயரை அந்தத் துறையோடு தொடர்புள்ளவர்கள் சூட்டி விடுகிறார்கள். இந்த வகையில்தான் க. குணராசா, செங்கை ஆழியான் ஆனார். இராஜகோபால், செம்பியன் செல்வன் என்றானார். பாலநடராஜ ஐயர், இளையவன் ஆகியதும், முருகேசன். , ஜெயகாந்தன் என்றானதும் அன்ரனிதாசன் சோபசக்தியாக அறியப்பட்டதும் இளங்கோ, கோணங்கி ஆகியதும் எஸ். பழனிச்சாமி, சி. மணி எனவும் டி.கே. துரைச்சாமி நகுலன் என மாறியதும் ரதிதேவி தாமரைச்செல்வி ஆகியதும்கூட இப்படித்தான்.

மேலும் சொல்வதானால் இப்படிப் புனைபெயர்களால் அறியப்பட்டவர்கள் ஏராளம்.

தியாகசேகரன் – திசேரா,

நடேசன் – தெணியான்,

உதயணன் – சித்தாந்தன்,

சிறிகுமரன் – இயல்வாணன்,

கருணாகரன் – திருமாவளவன்,

கிறிஸ்தோபர் – கி.பி. அரவிந்தன்,

ரமணேஸ் – அஸ்வகோஸ்,

அத்தீக் – சோலைக்கிளி,

உருத்திரமூர்த்தி – மஹாகவி,

சின்னத்துரை – நீலாவணன்,

சிவஞானசுந்தரம் – நந்தி

சித்திரலேகா – சங்கரி

இரத்தினதுரை – புதுவை

என நிறையவுண்டு. இப்படியே நூற்றுக்கணக்கான பெயர்களைச் சொல்லலாம். பின்னாளில் இந்தப் பெயர்களே பிரபலமாகி, சொந்தப் பெயர் என்ன என்று அவர்களே மறந்து விடும் அளவுக்கு ஆகியிருக்கிறது.

ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட புனைபெயர்களை வைத்துக் கொண்டவர்களில் முக்கியமானவர் பிரமிள். தருமு சிவராம், பானுசந்திரன், தருமு அரூப் சீவராம், பிருமிள், பிரமிள், தர்மு சிவராம் எனப் பல பெயர்களில் எழுதினார் பிரமிள். சிலர் தங்களுடைய சொந்தப் பெயரைச் சுருக்கி வைத்துக் கொள்வதுமுண்டு. க.நா. சு, தி.க.சி, ஜேகே, எஸ்.பொ, மு.த, மு.பொ, எஸ்.எல்.எம் என.

சினிமாவில் இது இன்னும் உச்சம். சின்னசாமி என்றொரு இயக்குநர் தமிழ்த்திரையுலகில் புகழ் பெற்றிருந்தாரே என்றால் யாருக்குமே தெரியாது. ஆனால், பாரதிராஜா என்றால் உடனே “ஓ.. அவரா!” என்று கண்களை விரித்து வாயைத் திறக்கும் ஆச்சரியம். அப்படித்தான் ராசய்யாவைத் தெரியாத பலருக்கும் இளையராஜா என்றால் தெரிந்து விடும். சிவாஜி ராவ் என்றால் நெற்றியைச் சுருக்குவோர் ரஜினிகாந் என்றவுடன் கண்களை விரிப்பர். பாலநாதன் பெஞ்சமின் மகேந்திரனைத் தெரியுமா என்றால் உதட்டைப் பிதுக்கும் உங்களுக்கு பாலு மகேந்திரா என்றால் ஏதோ நெருங்கிய கூட்டாளியைத் தெரிந்ததைப்போலாகி விடுகிறது. ஆசா கேளுண்ணி குட்டியைத் தெரியாதவர்களுக்கெல்லாம் ரேவதியைத் தெரிந்து விடுகிறது. பழநிச்சாமி என்பது வேறு யாருமே அல்ல. அதுதான் நடிகர் சிவகுமார்.  சுப்பையாவே சத்யராஜ் ஆகினார். நம்பக்கடினமாக இருக்கலாம், அலமேலு என்ற பெண்ணே ஸ்ரீபிரியா. பஞ்சாட்சரம்  என்பவரே நடிகர் விஜயகுமார். முரளி கார்த்திகேயன் என்றால் யாரென்று விழிக்கும் உங்களுக்குக் கார்த்திக் என்றால் சட்டென்று அடையாளம் தெரிந்து விடும். நடிகை ராதாவின் இயற்பெயர் சந்திரிகா என்பது எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? கென்னடி ஜான் விக்டர் என்பரே நடிகர் விக்ரம். டயானா மரியாம் குரியம்தான் உங்கள் அபிமானத்தாரகை நயன்தாரா.

சென்னை எத்திராஜ் மகளிர் கல்லூரியில் பயின்ற அனுராதிகாவை எல்லோருக்கும் தெரியாது. ஆனால் திரிஷா என்பது உலகமறிந்த பெயர். அரிசி மில் ஒன்றில் சின்ன முதலாளி என்று அழைக்கப்பட்ட விஜயராஜ் சினிமாவுக்கு வந்த பிறகு விஜயகாந் ஆகிவிட்டார். ரிஷிபாமா என்ற பெயர் மறைந்து  சிம்ரன் என்றாகியது. சுகாசினி என்ற டீன் ஏஜ் பெண், தமிழ்ச்சமூகத்தில் சினேகா என்றறியப்பட்டார். சரவணன் – சூர்யா எனவும்  ரவி மோகன் – ஜெயம் ரவி  என்றும் இங்கும் ஏராளம் பெயர்களைச் சொல்ல முடியும்.

இவ்வாறான பெயர்கள் கலையுலகத்திற்கு அவசியமாகி விடுகிறது. கலையுலகம் எப்போதும் வெகுஜன மயப்பட்டதாக இருப்பதால் இந்தப் புனைபெயர் என்பது அதற்கேற்ற வகையில் ஈர்ப்பு, திருப்தி, கவர்ச்சி, உச்சரிப்புக்கும் பயன்பாட்டுக்கும் இலகு எனப் பல காரணங்களை அவசியமாகக் கொண்டுள்ளது. இதனால்தான் இவ்வாறு புனைந்து கொள்ளப்பட்ட அல்லது சூட்டப்பட்ட பெயர்கள் பின்னாளில் பேரறிமுகத்தையும் பெரும் புகழையும் பெற்றதாக மாறிவிடுகின்றன. இந்தப் பெயர்கள் கூடச் சுருங்கியோ மருவியோ வேறு வடிவத்தை எடுப்பதும் உண்டு. ரஜனிகாந் ரஜினியாகவும் அஜித் குமார் அஜித் எனவும் சோ. ராமசாமி சோ எனவும் தி.ஜானகிராமன் தி.ஜா என்றும் சுந்தர ராமசாமி சு.ரா எனவும் டொமினிக் ஜீவா ஜீவா அல்லது மல்லிகை ஜீவா எனவும் எஸ்.பி. பாலசுப்பிரமணியம் எஸ்.பி.பி என்றும் சுருக்கமான வடிவத்தைக் கொண்டன. பிறகு இவை அவர்களைப் பற்றிய ஒரு குறியீடாகவே ஆகி விடுகிறது.  

இதிலிருந்து முற்றிலும் வேறு விதமானது போராளிகள் தங்களுக்கு வைத்துக் கொள்ளும் பெயர்கள். அல்லது அவர்களுக்கு அமைப்பிலும்  பயிற்சித் தளத்திலும் வைத்துக் கொள்ளும் பெயர்கள். தங்களுடைய சொந்தப்பெயரை மறைத்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் எப்போதும் போராளிகளுக்கு உண்டு. எதிரியிடமிருந்து தப்பித்துக் கொள்வதற்கு இது அவசியம். தங்களை மட்டுமல்ல, தங்களுடைய குடும்பத்தையும் ஏன் அமைப்பையும் கூட இந்தப் புதிய பெயர் பாதுகாத்துக் கொள்கிறது. இதற்காகத்தான் எப்போதும் போராளிகளுக்கு வேறொரு பெயர் தேவைப்படுகிறது.

புலிகளின் தளபதிகளில் ஒருவரான பிரிகேடியர் பால்ராஜ்ஜினுடைய இயற்பெயரைப் பலரும் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள். பால்ராஜ்ஜின் பெயரை மட்டுமல்ல, பொதுவாக எந்தப் போராளியின் சொந்தப் பெயரும் அவர்களுடைய மரணம் வரையில் வெளியே தெரிவது குறைவு. பெயர் மட்டுமல்ல, அவர்களைப் பற்றிய முழுமையான பிற விவரங்களும் கூடத்தான். அவ்வாறான வாழ்க்கையும் தெரிவும் அவர்களுடையது. பால்ராஜ்ஜின் இயற்பெயர் பாலசேகரம். புலிகளின் இன்னொரு தளபதியான  கேணல் கிட்டு. கிட்டுவின் சொந்தப் பெயரை இன்றும் கூடப் பலரும் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள். சதாசிவம் கிருஸ்ணகுமார் என்றால் யாரென்றே தெரியாமல் கடந்து போய் விடுவார்கள். ஆனால் கிட்டு என்றால் சட்டெனப் புரிந்து விடும். இப்படித்தான் ஈரோஸ் இயக்கத்தின் இராணுவப் பிரிவுக்குப் பொறுப்பாக இருந்த நேசதுரை திருநேசனை எவருக்கும் தெரியாது. அந்த இயக்கத்திலிருந்தவர்களுக்கே இந்தப் பெயர் அறிமுகமில்லை. ஆனால் சங்கர் ராஜி என்றால் இலங்கை, இந்திய அரசுகளுக்கே தெரிந்து விடும். ஞானபூரணி என்றால் எந்த ஞானபூரணி என்று விழிப்பவர்களுக்கு கேணல் விதுஷா என்றால் உடனே தெரிந்து விடும். திலீபன் உண்ணாவிரதம் இருக்கும் வரையில் அவருடைய பெயர் இராசையா பார்த்திபன் என்று யாருக்குத்தான் தெரிந்திருக்கும்?

1970, 80, 90 களில் இயக்கப்போராளிகளின் பெயர்கள் தமிழ்ச்சமூகத்தில் மிகவும் பரவலாகியிருந்தது. 2009 இல் ஆயுதப்போராட்டம் முடிவுக்குக் கொண்டு வரப்படும் வரையில் இந்தப் பெயர்களால்தான் பல்லாயிரக்கணக்கானோர் அறியப்பட்டார்கள். புளொட்டில் சங்கிலி, சின்ன மெண்டிஸ், பெரிய மெண்டிஸ், எஸ்ஆர், சந்தியார், இடிஅமீன், குரு, வரதன், காண்டீபன், ஆர்ஆர் என ஒரு பெரிய பட்டியலுண்டு. இதைப்போல ஈ.பி.ஆர்.எல்.எவ்வில் டேவிற்சண், றொபேட், சுகு, தம்பா அல்லது சாந்தன், குண்சி, ரமேஸ், டக்ளஸ், ஐயா,  கமல், செழியன், அமீன், தாஸ், ஜேம்ஸ், அஞ்சலி, ராஜி, கிருபா, சின்னவன், பெஞ்சமின் என இதிலும் ஒரு நீள் பட்டியல்.  ஈரோஸில் ஐ.பி.ரி வரதன், பரா, நேசன், மைக்கல், வீரகுமார், அன்னலிங்கம் ஐயா, கைலாஷ், சுந்தர், அருளர், அழகிரி, சண், கிருபா, ராம், காண்டி, பாண்டி எனப் பல பெயர்கள். ரெலோவில் பறுவா, தாஸ், பொபி, கீரன், காளி, செல்வம், அகிலன், சாள்ஸ் என்ற நீள் வரிசை. புலிகளில் இந்தப் பட்டியல் இன்னும் நீண்டது. அவர்களுடைய காலம் நீண்டது என்பதால் பெயர்களின் வரிசையும் நீளமானது. மாத்தயா, சந்தோசம், விக்டர், குமரப்பா, புலேந்திரன், சீலன், சங்கர் என்று தொடங்கி சாள்ஸ், பொட்டம்மான், துர்க்கா, மலைமகள், சோதியா, அன்பரசி, கடாபி, ஜெயம், தீபன், அமுதாப், சலீம், ரஹீம், பேபி சுப்பிரமணியம், கே.பி, காக்கா, அப்பய்யா, றெஜி, லிங்கம், கபிலம்மான், மாதவன், நியூட்டன், கருணா, கரிகாலன் சேரலாதன், மணிவண்ணன், சூசை, காஸ்ரோ என பல்லாயிரத்தினால் நிறைந்தது.    

இந்த இயக்கப் பெயரை வைத்துக் கொள்வதைப் பற்றியே ஒவ்வொருவரிடமும் ஏராளம் கதைகளுண்டு. ஒரு பெண் போராளி. ஏற்கனவே இயக்கத்தில் அவளுக்கொரு பெயர் வைக்கப்பட்டிருந்தது. தமிழீழத்துக்காகப் போராடுகின்றவர்கள், தமிழ்ப்பெயருக்குப் பதிலாக வேறு பெயரை எப்படி வைத்திருக்க முடியும் என்று யாரோ ஒருவருடைய மூளை வேலை செய்தது. அதற்குப் பிறகு தமிழ்ப் பெயராக எல்லோருடைய பெயரையும் மாற்ற வேணும் என்றொரு முடிவை இயக்கம் எடுத்தது. அவளுடைய முந்திய பெயருக்குப் பதிலாக கலைஞானி என்றொரு பெயரைச் சொன்னார்கள். அவளுக்கு அது பிடிக்கவேயில்லை. அது என்னவோ போலிருந்தது. வேறு யாருடையவோ பெயரைப் போல அந்நியமாகப் பட்டது. ஆனால் அந்தப் பெயரைப் பதிவேட்டில் வேறு எழுதியும் விட்டார்கள். அதை எப்படித் தடுக்கலாம் என்று யோசித்தாள். இதனால் ஒரு வாரத்துக்கு மேலாகச் சரியாகத் தூக்கமே வரவில்லை. எந்த வேலையிலும் சரியாக மனம் தரிக்கவுமில்லை.

ஆனாலும் இந்த நிலையில் எதுவும் செய்வதற்கில்லை. அப்படிக் கதைக்கப்போனால் அது மேலிடத்து உத்தரவு. அங்கிருந்துதான் பதில் வரவேணும். அல்லது வேறு ஒரு பெயரை வைத்துக் கொள்ளுங்கள் என்பார்கள். அந்தப் பெயரையும் அவர்கள் தரும் பட்டியலில்தான் தேர்ந்து கொள்ள வேணும். அந்தப் பெயர்களும் இப்படித்தான் கயல், மயல், நிலா, அலை என்ற மாதிரியிருக்கும்.

அவளுடைய பெயரோ காந்தத்தைப் போன்றது. அவளுக்கு மட்டுமல்ல, மற்றவர்களுக்குத்தான். அந்தப் பெயரே அவருடைய முகமாக, குரலாக, அசைவாக, இயக்கமாக அடையாளமாக ஆகியிருந்தது. அதை இனி மாற்றுவதென்றால் அவளே இல்லை என்ற மாதிரிப் பட்டது. இனி இன்னொருவராக – வேற்றாளாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அவளைக் கொன்று விட்டு இன்னொரு உடலில் புகுத்துவதைப்போல. இன்னொரு மனதை அந்தத உடலுக்குப் பொருத்துவதைப்போல…

எதுவும் சொல்லாமல் சில நாட்களுக்கு அமைதியாக இருந்தாள். தனக்கான ஒரு சந்தர்ப்பத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்குத் தெரியும். அந்தச் சந்தர்ப்பம் அமைந்து வரும்போது அதை எப்படிக் கையாள்வதென்று. அதன்படியே அந்தச் சந்தர்ப்பமும் வந்தது. அவள் தலைவரைச் சந்திக்கும்போது சொன்னாள் தன்னுடைய அந்தப் பெயரில் வெளியுலகிலும் அறியப்பட்டிருக்கிறேன். இனிப் பெயரை மாற்றினால் குழப்பங்கள் ஏற்படும் என்று.

“அப்படியா?” என்ற கேள்வியோடு அவளுடைய பெயர்ப்பிரச்சினை முடிவுக்கு வந்தது. வேண்டுமானால் விவரப் பதிவேட்டில் வேறு பெயர்கள் என்ற பகுதியில் புதிய பெயரை எழுதிக் கொள்ளுங்கள் என்றார் தலைவர்.  

இது ஒரு வகை.

இன்னொரு வகை, இயக்கத்தில் சேரும்போது அல்லது சேர்க்கப்படும்போது சில பெயர்கள் வைக்கப்பட்டு விடும். சிலருக்கு பயிற்சி முகாம்களில் வைத்துச் சூட்டப்படும். சில பயிற்சி முகாம்களில் நமக்கு நாமே பெயரை வைத்துக் கொள்வதற்கும் வாய்ப்புக் கிடைக்கும். அது பயிற்சி ஆசிரியரையும் (ட்ரெயினிங் மாஸ்டரையும்) பொறுத்தது. எனக்கும் அப்படியொரு வாய்ப்புக் கிடைத்தது. “உங்களுக்கு விருப்பமான பெயரை வைச்சுக் கொள்ளுங்கோ” என்றார் மாஸ்ரர். உடனே அவரவர் தங்களுக்கு விருப்பமான பெயர்களை வைத்துக் கொண்டார்கள். சக போராளி ஒருத்தன் மாதவன் என்றான். அடுத்தவன், கோகுலன் என்றான். மற்றவன் ஐங்கரன் என்று சொல்ல அருகில் நின்றவன், விக்கி என்றான். அடுத்தவன் அருள் என்று சொன்னான். இன்னொருத்தன் வேலவன் என்றான்.

“என்னடா எல்லாரும் கடவுள் பெயரைச் சொல்லுறீங்கள்” என்று கேட்டார் ட்ரெயினிங் மாஸ்டர்.

இதற்குப் பிறகு பெயர்ப்பட்டியல் சட்டென்று ரேணாகியது. அடுத்ததாக நின்றவன் கஸ்ரோ என்றான். இன்னொருத்தன் கடாபி என்றான். மற்றவன், அறபாத் என்றான். பக்கத்தில் நின்றவன் சலீம் என்றான். இடையில் நின்றவன், மண்டேலா என்றான்.

“ஓ… புரட்சித் தோழர்களே! நிச்சயமாகத் தமிழீழம் கிடைக்கத்தான் போகுது. நாளை நமதே..! என்று சொல்ல வேணும் போலிருந்தது. ஆனாலும் அடக்கிக்கொண்டேன். பயிற்சி முகாமல் கண்டபாட்டுக்குக் கதைக்கக் கூடாது. அப்படிக் கதை மிஞ்சிப்போனால் அதற்குக் கனக்க  விலை கொடுக்க வேண்டியிருக்கும்.

இதற்குப் பிறகு இன்னொரு வட்டமடித்தது பெயர்ப்பட்டியல். பெர்னாண்டோ என்றான் இன்னொருத்தன். இவ்வளவுக்கும் அவன் ஒரு சைவப் பழம். தந்தையார் ஒரு கோயில் அர்ச்சகர். அதனாலென்ன, இயக்கம் என்று வந்து விட்டால் முற்றும் துறந்து புத்தம் புதிய வாழ்க்கையில் நுழைதல் அல்லவா. அதற்கான பயிற்சி முகாமுக்கு வந்து நின்று கொண்டு பழைய கதையை எல்லாம் பேச முடியுமா? குறைந்த பட்சம் பெயர்களிலாவது புரட்சியும் புதுமையும் வேண்டாமா?

விருப்பமான மாதிரி பெயர்களைத்தான் வைத்தாயிற்று. அதைப்பற்றி விளக்கம் சொல்ல வேண்டும் என்றார் ட்ரெயினிங் மாஸ்ரர். அப்பொழுதுதான் பலருக்கும் பிரச்சினை வந்தது. சிலர் உண்மையிலேயே ஏன்தான் இப்படியொரு பெயரை வைத்து மாட்டினோம் என்று திக்கு முக்காடினார்கள். நல்லவேளை மாக்ஸ், மாவோ, லெனின், கோஸிமின், சேகுவேரா, சோக்கிரட்டீஸ், அரிஸ்டோட்டில், திருவள்ளுவர், கம்பன் என்று யாரும் வைத்துக் கொள்ளவில்லை.

மாதவன் என்று வைத்துக் கொண்டவனுடைய காதலிக்குப் பெயர் மாதவி. அவளுடைய ஞாபகமாக அந்தப் பெயரை வைத்தான். பயிற்சி முடிந்து ஊருக்குத் திரும்பிப் போகும்போது தன்னுடைய இயக்கப்பெயரை அறிந்து சந்தோசப்படுவாள் அவள் என்ற ஆசையின் விளைவது. இப்படித்தான் கலைவாணியின் காதலன் கலைவாணன் ஆனான்.

பயிற்சி முகாம் என்றாலும் அது காதலர்களின் நினைவுப் பூங்காவைப்போலவே இருந்தது. சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் தங்களுடைய காதற்கதைகளை,, அவற்றுக்குள்ளிருக்கும் ஏக்கங்களையெல்லாம் ஆளாளுக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பார்கள். உண்மையில் கண்களை மட்டுமல்ல இதயத்தையே கரைத்து விடும் பெரும் சோகக் கடல் அந்தக் கதைகளில் நிரம்பிக் கிடந்தது.

போராட்டமும் புரட்சியும் என்றாலென்ன சும்மா சாதாரணமான சங்கதியா? அதற்காக எவ்வளவைத் தியாகம் செய்ய வேணும்? இதற்கான முதல் தியாகம் அவரவரின் முதற்காதல்.

என்னுடைய முறை வந்தபோது நான் “றெஜினோல்ட்” என்றேன்.

எல்லோரும் திரும்பி என்னைப் பார்த்தார்கள்.

எனக்கும் ஒரு றெஜியோ றெஜினாவோ றெஜிதாவோ இருக்கக் கூடும். அவள் கறுப்பியாகவோ சிவப்பியாகவோ இருப்பாள் என்று அனுமானித்திருப்பார்கள்.

ஆனால், நான் வைத்துக் கொண்டது என்னுடைய ஆசிரியரின் பெயரை.

ஓ.லெவலில் எங்களுக்குக் கணிதம் படிப்பித்தவர் றெஜினோல்ட். ஆசிரியர் என்று சொல்லவே முடியாத அளவுக்கு நெருங்கிய நண்பனைப்போல இருப்பார். பழக்கத்தில் மட்டுமல்ல, தோற்றத்திலும்  கூடத்தான். ஒரு பெடியனைப்போல.

அநேகமாக அப்பொழுது அவருக்கு 23 அல்லது 24 வயதிருக்கலாம்.  வகுப்பிலுள்ள முத்தல் பெண்களில் அவருக்குக் கடிதம் எழுதியதாகவும் ஒரு கதை உலாவியது. ஆனால் அவர் அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தியதில்லை. அப்போதெல்லாம் அவர் பெரிய புரட்சிக்காரைப்போலவே வகுப்பில் கதைப்பார்.

1977 தேர்தலின்போது களமிறங்கிய வேட்பாளர்களுக்கு நெற்றியில் இரத்தப் பொட்டு வைக்கும் வழக்கமொன்றிருந்தது. இதற்காகத் தங்களுடைய கைகளில் பிளேட்டினால் கீறி இரத்தத்தை எடுத்துத் தலைவர்களின் நெற்றியில் திலகமிடுவார்கள். நம்முடைய றெஜினோல்டும் அப்படித்தான். திலகமிடும் தியாகியாகக் கலக்கியிருக்கிறார்.

அவருடைய கையின் உட்பக்கம் பிளேட் கீறல்களால் நிறைந்திருக்கும். திலகமிடுவதால் அவரை நாங்கள் ‘திலகர்’ என்று வகுப்பில் சொல்லிக் கொள்வோம். அதைப்பற்றி அவருக்குத் தெரியுமோ இல்லையோ, வகுப்பிலே படிப்பிப்பதில் குறை வைத்ததில்லை. அருமையாகப் படிப்பிப்பார். எளிமையாக – இனிமையாக விளக்குவார். எந்தக் கணக்கையும் சிம்பிளாகப் போடுவார். அதை விட எல்லோரோடும் அன்பாகப் பழகுவார்.

அப்படி நெருக்கமாகப் பழகும்போது ஒருநாள் சொன்னார், “என்னுடைய அப்பா தமிழாராய்ச்சி மாநாட்டின்போது கொல்லப்பட்டு விட்டார்” என்று.

கவலையோடு “பெயர் என்ன?” என்று கேட்டோம்.

“சிக்மலிங்கம்” என்றார்.

அதற்குப் பிறகு யாழ்ப்பாணத்துக்குச் சென்றபோது தமிழராய்ச்சி மாநாட்டின்போது பலியானவர்களின் நினைவிடத்துக்குப் போய் சிக்மலிங்கம் என்ற பெயரைத் தேடிப் பார்த்தேன்.

இதற்குள் றெஜினோல்ட் மாஸ்ரர் எங்களை விட்டு, இந்த நாட்டை விட்டே  போய் விட்டார். முதலில் பிரான்சுக்குப் போனார். பிறகு கனடாவுக்கோ அமெரிக்காவுக்கோ போனதாக அறிந்தேன்.

ஆனாலும் அவருடன் பழகிய, பேசிய எதுவும் மறக்கவில்லை. அந்த நினைவாக அவருடைய பெயரை எனக்கு வைத்துக் கொண்டேன். என்ன கொடுமை என்றால் பயிற்சி முடியும் வரையில்தான் அந்தப் பெயரைச்சொல்லி என்னைக் கூப்பிட்டார்கள். பிறகு யாரும் அதைச் சொன்ன மாதிரியில்லை. எல்லோரும் வேறொரு பெயரில்தான் அழைத்தார்கள்.

என்றாலும் அந்தப் பெயரை நான் என்றும் கைவிட்டதில்லை. அதுவே சிக்மலிங்கம் றெஜினோல்ட் என இன்னும் உங்கள் வாயிலும் மனசிலும் உள்ளது.

Share:

Author: Theneeweb

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *